Հրանտ Աբրահամյան, Արցախյան գոյամարտ, Երևան, 1991թ.
[93]
Պատերազմի վերջին երկու տարում Արցախում դրությունն այնքան ծանր էր՝ գլխավորապես տնտեսական կողմից, որ մեր կրթական հիմնարկները, գլխավորապես թեմական դպրոցը, վտանգի ենթարկվեցին։ Այդ կրթարանները պահելու համար ժողովուրդը ուժ չուներ, իսպառ ցամաքեցին սովորական եկամուտի աղբյուրները։ Բաքուն, որ Արցախի գոյության և կենդանության զարկերակն էր ու մեր դպրոցներին մեծապես նպաստողը, նա ևս վտանգվեց։ Մինչև անդորրության և խաղաղ կյանքի նավահանգիստ դուրս գալը, ազգային այս հիմնարկները պահպանելու և մատաղ սերնդին կորստից փրկելու համար մնում է մի ելք, հույսի մի ճանապարհ, որին պետք է ձեռք կարկառվի։ Եվ այս հույսը մեր փայփայած Հայաստանի Հանրապետությունն է, որին ստիպված եմ ձեռք մեկնելու։
Continue reading →