Tag Archives: թատրոն

ԹԱՏՐՈՆԸ ԻՄ ԿՅԱՆՔԻ ՃԻՇՏ ԿԵՍՆ Է

«ԱԶԳ» ՕՐԱԹԵՐԹ #206, 20-11-2012

ՄԱՐԻԵՏԱ ՄԱԿԱՐՅԱՆ

Գուժ Մանուկյան: Ծնվել է արվեստագետների ընտանիքում: Հայրըՙ ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ, դրամատուրգ Ալեքսանդր Արաքսմանյան, մայրըՙ ՀՀ վաստակավոր արտիստ, ԵՊՀԹ-ի դերասանուհի: Դեռ փոքրուց ներծծվել է մշակույթով, բայց երբեք չի պատկերացրել, որ մի օր դերասան կդառնա: Անգամ երբ դպրոցական տարիներին նրան դասընկերները դերասան էին կոչում սլացիկ հասակի եւ գեղեցիկ արտաքինի համար, ինչ-որ տեղ վիրավորվում էր. «Ես դրա մեջ վարկաբեկիչ բան էի տեսնում եւ շատ նեղվում էի», պատմում է «Ազգին» ժողովրդական արտիստ, պետական մրցանակի դափնեկիր, «Մովսես Խորենացի» շքանշանի ասպետ Գուժ Մանուկյանը : Continue reading

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • Digg
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Հերոստրատը դատապարտյալի աթոռին

«Գրական թերթ», 18 մայիսի, 1977թ.

«Գրական թերթ», 18 մայիսի, 1977թ.

«Գրական թերթ», 18 մայիսի, 1977թ.

Եփեսոսցի ազատ քաղաքացի Հերոստրատը այրեց 120 տարվա ընթացքում կառուցված Արտեմիսի տաճարը, արձանագրում է անտիկ աշխարհի պատմությունը։ Ու թեև ռուս ժամանակակից գրող Գր. Գորինի «Մոռանալ Հերոստրատին» պիեսում ինքը՝ Հերոստրատը, ասում է, թե անմահանալու տենչով է դա արել, սակայն դժվար չի կռահել, որ այդ պատճառաբանությունը իրադրության արտաքին կողմն է միայն։ Փորձենք թափանցել խորքը…

Հինավուրց Եփեսոսը թուլամիտ պարսիկ սատրապի կրնկի տակ գլորվել է աղքատության ու քայքայման վերջին աստիճանը, ամենուր խաբեություն է ու կաշառակերություն։ Ինքը՝ Հերոստրատն էլ, շատ է խաբվել և՛ իր կնոջից ու նրա հորից, և՛ նույնիսկ աքլորակռվի մեջ՝ հակառակորդներից։ Ճիշտ է, թեև մեկ-մեկ էլ ինքն է փորձել խաբել, սակայն բռնվել է։ Մի խոսքով, ժողովուրդը աղքատությունից հասել է այնպիսի վիճակի, որ նույնիսկ աստվածներն անզոր են որևէ բան փոխել։ Ի՜նչ աստված, պարզվում է, որ նրանց մարդիկ են հորինել, որ իրենց մեղքերի համար թողություն ստանան։ Ահա այս մտորումներով Հերոստրատը աստիճանաբար հասել է այն գիտակցության, որ պետք է մի բանով ցնցե՛լ աշխարհը… Continue reading

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • Digg
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Վարսիկ Գրիգորյան – Զրնգուն ծիծաղից` ողբերգության մատույցները

(«Գարուն», թիվ 4, 1977)

«Հիշիր վաղվա օրդ» ներկայացման ընդմիջումն սկսվեց։ Լույսերը վառվեցին, բայց ոչ ոք տեղից չշարժվեց։ Կողքիս երիտասարդներից մեկը դեռևս բեմում կատարվածի ազդեցության տակ մտահոգ, ասես ինքն իրեն, բայց ընկերների համար լսելի, ասաց.
— Այո… Միշտ այսպիսի դժբախտ ծեր կանանց դերեր է խաղում Արուս Ասրյանը։
Continue reading

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • Digg
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS