Հակոբ Փափազյան
«Գարուն», 1989, թիվ 1
1982 թ. օգոստոսին, երբ գիտական գործուղման մեջ էի Բուլղարիայում, ուսումնասիրելու համար «Կիրիլ և Մեֆոդի» ժողովրդական գրադարանի արխիվներում պահվող և Հայաստանի 16—19-րդ դդ. սոցիալ-տնտեսական ու քաղաքական պատմության վերաբերյալ հարուստ տեղեկություններ պարունակող օսմանյան պաշտոնական վավերագրերը (տե՛ս «Պատմաբանասիրական հանդես», 1984 թ. N 3), Սոֆիայի «Երևան» մշակութային կազմակերպության տանը մի հայրենակից ինձ հանձնեց դպրոցական տետրի քայքայված մի թերթիկ։ Այն պարունակում էր հայատառ թուրքերենով գրված վեց էջանռց մի նամակի վերջին երկու էջերը։ Նա չէր հիշում, թե ինչպես է այդ թերթիկը հայտնվել իր մոտ և ոչինչ չգիտեր նամակի սկզբի երկու կորած թերթերի մասին։ Իմ թախանձանքները` որոնելու և գտնելու դրանք, ոչ մի արդյունք չտվին։
